Wednesday, October 14, 2026

نبرد بر سر سنا؛ جمهوری‌خواهان هنوز شانس دارند، اما حاشیهٔ امنی ندارند

انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر ۲۰۲۶ می‌تواند توازن قدرت در واشنگتن را تغییر دهد. جمهوری‌خواهان اکنون با ۵۳ کرسی در برابر ۴۷ کرسی دموکرات‌ها و مستقل‌های همسو، کنترل سنا را در اختیار دارند؛ اما نزدیک‌شدن چند رقابت در ایالت‌های جمهوری‌خواه، ادامهٔ این اکثریت را با خطر جدی روبه‌رو کرده است. جمهوری‌خواهان برای حفظ کنترل سنا الزاماً به ۵۱ کرسی نیاز ندارند. اگر نتیجهٔ انتخابات ۵۰–۵۰ شود، جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، می‌تواند با رأی تساوی‌شکن خود کنترل سنا را در اختیار جمهوری‌خواهان نگه دارد. در مقابل، دموکرات‌ها باید به ۵۱ کرسی برسند تا اکثریت واقعی را به دست آورند. براساس آخرین ارزیابی Cook Political Report، رقابت‌های آلاسکا، آیووا، کانزاس، مین، میشیگان، اوهایو و تگزاس تقریباً برابر هستند. با محاسبهٔ کرسی‌هایی که فعلاً برای هر حزب امن یا کم‌خطر ارزیابی می‌شوند، هر حزبی که بتواند دست‌کم چهار مورد از این هفت رقابت را ببرد، احتمالاً کنترل سنا را نیز به دست خواهد گرفت. (cookpolitical.com) مسیر منطقی جمهوری‌خواهان از تگزاس، کانزاس و آیووا می‌گذرد؛ سه ایالتی که از نظر تاریخی گرایش جمهوری‌خواه دارند. اگر جمهوری‌خواهان این سه کرسی را حفظ کنند، پیروزی در یکی از ایالت‌های اوهایو، آلاسکا، مین یا میشیگان می‌تواند برای نگه‌داشتن سنا کافی باشد. مشکل اینجاست که حتی تگزاس، کانزاس و آیووا نیز دیگر کرسی‌های تضمین‌شده‌ای محسوب نمی‌شوند. نامزدهای دموکرات در بعضی نظرسنجی‌های این ایالت‌ها با رقبای جمهوری‌خواه برابر شده یا اندکی جلو افتاده‌اند. از هفت رقابت اصلی، شش کرسی اکنون در اختیار جمهوری‌خواهان است و تنها کرسی میشیگان متعلق به دموکرات‌هاست. بنابراین جمهوری‌خواهان باید هم‌زمان از چندین کرسی خود دفاع کنند، درحالی‌که دموکرات‌ها فرصت‌های بیشتری برای افزایش تعداد کرسی‌هایشان دارند. کارولینای شمالی نیز به یکی از بزرگ‌ترین مشکلات جمهوری‌خواهان تبدیل شده است. روی کوپر، فرماندار پیشین و نامزد دموکرات، در نظرسنجی‌ها از مایکل واتلی، نامزد جمهوری‌خواه، جلو افتاده است. انتقال بخشی از منابع تبلیغاتی جمهوری‌خواهان از این ایالت به رقابت‌هایی مانند کانزاس نشان می‌دهد که رهبران حزب نیز وضعیت کارولینای شمالی را دشوار ارزیابی می‌کنند. (investing.com) جمهوری‌خواهان همچنین با نارضایتی عمومی دربارهٔ افزایش هزینه‌های زندگی، قیمت انرژی، تعرفه‌ها و جنگ ایران مواجه‌اند. این مسائل باعث شده است رقابت در ایالت‌هایی نزدیک شود که دونالد ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ با اختلاف قابل‌توجهی در آن‌ها پیروز شده بود. با وجود این شرایط، موقعیت جمهوری‌خواهان ناامیدکننده نیست. تگزاس، کانزاس، آیووا و آلاسکا همچنان از نظر ساختار سیاسی، ثبت‌نام حزبی و سابقهٔ انتخاباتی به جمهوری‌خواهان متمایل‌اند. این حزب منابع مالی و تبلیغاتی بیشتری نیز در اختیار دارد و می‌تواند در هفته‌های پایانی بر رقابت‌های حساس تمرکز کند. عامل مهم دیگر، امکان رأی متفاوت در انتخابات ریاست‌جمهوری و سناست. برخی رأی‌دهندگان ممکن است از عملکرد دولت یا شرایط اقتصادی ناراضی باشند، اما همچنان به نامزد جمهوری‌خواه ایالت خود رأی بدهند. سناتورهایی مانند سوزان کالینز در مین و دن سالیوان در آلاسکا نیز می‌کوشند بر سابقه و هویت محلی خود تأکید کنند. در اوهایو، شرود براون، سناتور سابق دموکرات، با جان هَستِد، سناتور جمهوری‌خواه، رقابتی بسیار نزدیک دارد. پیروزی هَستِد می‌تواند مسیر جمهوری‌خواهان برای حفظ اکثریت را هموارتر کند. در تگزاس، کن پکستون با جیمز تالاریکو روبه‌روست. برخی نظرسنجی‌ها تالاریکو را اندکی جلوتر نشان می‌دهند، اما سابقهٔ سیاسی تگزاس همچنان به سود جمهوری‌خواهان است. شکست در تگزاس برای جمهوری‌خواهان خسارتی بزرگ و نشانه‌ای از شکل‌گیری موج گستردهٔ دموکرات‌ها خواهد بود. در آلاسکا، مری پلتولا رقابت نزدیکی با دن سالیوان دارد. محبوبیت محلی پلتولا و نظام رأی‌گیری رتبه‌ای این ایالت، پیش‌بینی نتیجه را دشوار کرده است. در مین نیز سوزان کالینز با یکی از سخت‌ترین انتخابات دوران سیاسی خود مواجه است. او سابقهٔ جذب رأی مستقل‌ها را دارد، اما فضای سیاسی ملی و نارضایتی از جمهوری‌خواهان کار او را دشوار کرده است. راهبرد جمهوری‌خواهان باید بر حفظ تگزاس، کانزاس و آیووا، پیروزی در دست‌کم یکی از رقابت‌های اوهایو، آلاسکا، مین یا میشیگان و افزایش مشارکت رأی‌دهندگانی متمرکز باشد که در انتخابات ریاست‌جمهوری به ترامپ رأی دادند، اما معمولاً در انتخابات میان‌دوره‌ای حضور کمتری دارند. نامزدهای جمهوری‌خواه همچنین باید رقابت‌های خود را تا حد ممکن محلی نگه دارند. اگر انتخابات سنا صرفاً به همه‌پرسی دربارهٔ عملکرد دولت ترامپ، جنگ ایران یا افزایش قیمت‌ها تبدیل شود، دموکرات‌ها سود خواهند برد. اما اگر موضوعاتی مانند مهاجرت، امنیت، انرژی و عملکرد فردی نامزدها در مرکز رقابت قرار گیرد، شانس جمهوری‌خواهان افزایش پیدا می‌کند. در آغاز این دوره، حفظ سنا برای جمهوری‌خواهان تقریباً قطعی به نظر می‌رسید، اما اکنون رقابت بسیار نزدیک شده است. جمهوری‌خواهان هنوز مسیر عملی و دست‌یافتنی برای حفظ اکثریت دارند، ولی دیگر نمی‌توانند حتی ایالت‌هایی مانند تگزاس و کانزاس را تضمین‌شده بدانند. محتمل‌ترین نتایج در شرایط فعلی، سنای ۵۰–۵۰ با کنترل جمهوری‌خواهان یا سنای ۵۱–۴۹ به سود دموکرات‌هاست. به همین دلیل، ممکن است سرنوشت کنترل سنا تنها با نتیجهٔ یک ایالت تعیین شود. جمهوری‌خواهان هنوز می‌توانند سنا را حفظ کنند، اما برای رسیدن به این هدف باید رأی‌دهندگان محافظه‌کار را به پای صندوق‌ها بیاورند و دست‌کم چهار مورد از هفت رقابت تعیین‌کننده را ببرند.

No comments:

Post a Comment

فقط جهت اطلاع

با پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس کنگره، چاک شومر، رهبر فعلی دموکرات‌های سنا، در موقعیت بازگشت به سمت رهبر اکثریت سنا قرار دارد. در مجلس نم...