عظما ، اوضاع خرابه

عظما، وضعیت خرابه… باید سه طبقه برید پایین تر

راهبرد آمریکا برای حفظ برتری جهانی

در دهه‌های اخیر، سیاست کلان ایالات متحده برای حفظ برتری خود بر نظام و بازارهای جهانی، بیش از هر چیز بر سلطه مالی، کنترل زیرساخت‌های اقتصادی و تعیین قواعد بازی استوار بوده است. برخلاف تصور رایج، این برتری صرفاً محصول قدرت نظامی نیست؛ بلکه ریشه اصلی آن در جایگاه دلار، عمق بازارهای مالی آمریکا و توان واشنگتن در تبدیل اقتصاد به ابزار قدرت ژئوپولیتیکی نهفته است. داده‌های اقتصادی به‌روشنی نشان می‌دهد که آمریکا چگونه این برتری را حفظ کرده و هم‌زمان آن را با تحولات جهانی تطبیق داده است. پس از دهه ۱۹۷۰، نظام «پترو–دلار» به یکی از پایه‌های این سلطه تبدیل شد. تا میانه دهه ۲۰۲۰، همچنان حدود ۶۵ تا ۷۰ درصد تجارت جهانی نفت با دلار تسویه می‌شود و بخش بزرگی از مازاد درآمد کشورهای صادرکننده انرژی، دوباره به بازارهای مالی آمریکا—به‌ویژه بازار اوراق خزانه‌داری—بازمی‌گردد. نتیجه این چرخه، شکل‌گیری بزرگ‌ترین و عمیق‌ترین بازار بدهی جهان است؛ بازاری که حجم آن در سال ۲۰۲۵ از مرز ۳۴ تریلیون دلار عبور کرده و عملاً ستون فقرات نظام مالی بین‌المللی به شمار می‌رود. این بدهی عظیم، برخلاف ظاهرش، برای آمریکا یک ضعف ساختاری محسوب نمی‌شود؛ زیرا تقاضای پایدار جهانی برای اوراق خزانه‌داری، امکان تأمین مالی ارزان دولت و جذب سرمایه در مقیاس جهانی را فراهم می‌کند. با این حال، داده‌ها نشان می‌دهد که محیط پولی و مالی جهان در حال تغییر تدریجی است. سهم دلار در ذخایر ارزی رسمی جهان که در ابتدای قرن بیست‌ویکم بیش از ۷۰ درصد بود، طبق آمارهای به‌روز صندوق بین‌المللی پول در بازه ۲۰۲۴–۲۰۲۵ به حدود ۵۸ تا ۵۹ درصد کاهش یافته است. این کاهش به‌معنای افول یا فروپاشی دلار نیست، بلکه بازتاب تلاش کشورها برای متنوع‌سازی ذخایر، کاهش ریسک ژئوپولیتیکی و کاستن از وابستگی مطلق به یک ارز واحد است. هم‌زمان، رشد زیرساخت‌های مالی دیجیتال شتاب گرفته؛ به‌طوری که ارزش بازار دارایی‌های کریپتویی در سال ۲۰۲۵—بسته به نوسانات—در بازه‌ای حدود ۳ تا ۴ تریلیون دلار در نوسان بوده و دیگر نمی‌توان آن را پدیده‌ای حاشیه‌ای تلقی کرد. در چنین بستری، راهبرد آمریکا به‌تدریج از اتکای صرف به «کالاهای راهبردی» مانند نفت، به سمت کنترل زیرساخت‌های پرداخت، تسویه و استانداردهای مالی حرکت کرده است. استیبل‌کوین‌های متصل به دلار در این میان نقشی کلیدی دارند. داده‌های بازار نشان می‌دهد بیش از ۸۰ درصد ارزش بازار استیبل‌کوین‌ها به انواع دلاری اختصاص دارد؛ واقعیتی که در صورت تثبیت بلندمدت، به معنای گسترش قلمرو دلار در فضای مالی دیجیتال است، حتی اگر بخش مهمی از این تراکنش‌ها خارج از نظام بانکی سنتی انجام شود. به‌بیان دیگر، دلار در حال بازتولید نقش مسلط خود، این‌بار بر بستر فناوری است. نقطه عطف آشکار شدن این منطق، سیاست‌های دوران دونالد ترامپ بود. ترامپ با شعار «اول آمریکا» اقتصاد را به ابزار مستقیم سیاست قدرت تبدیل کرد. جنگ تجاری با چین که از سال ۲۰۱۸ آغاز شد، در ابتدا با اعمال تعرفه بر بیش از ۳۷۰ میلیارد دلار کالای وارداتی چین تعریف می‌شد؛ اما این سیاست با پایان دولت او متوقف نشد. تعرفه‌ها در سال‌های بعد حفظ شدند و از اوایل دهه ۲۰۲۰، تمرکز سیاست آمریکا به‌طور فزاینده‌ای از تعرفه‌های عمومی به تحریم‌ها و محدودیت‌های هدفمند فناورانه تغییر کرد. در فاصله ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵، محدودیت‌های صادراتی آمریکا علیه چین در حوزه‌هایی مانند نیمه‌هادی‌های پیشرفته، تجهیزات تولید تراشه، هوش مصنوعی، محاسبات پیشرفته و فناوری‌های دوکاربردی به‌شدت گسترش یافت. این محدودیت‌ها تنها شرکت‌های چینی را هدف قرار نداد، بلکه عملاً شرکت‌های اروپایی و آسیایی را نیز در صورت همکاری فناورانه با چین، در معرض محرومیت از بازار آمریکا قرار داد. به این ترتیب، تحریم‌ها از ابزار تنبیهی کوتاه‌مدت به بخشی از معماری بلندمدت مهار رقبا در زنجیره ارزش جهانی تبدیل شدند. هم‌زمان، استفاده آمریکا از تحریم‌های مالی به سطحی بی‌سابقه رسید. تا میانه دهه ۲۰۲۰، ایالات متحده به‌تنهایی بیش از ۳۰ درصد کل تحریم‌های فعال اقتصادی در جهان را اعمال می‌کرد؛ آماری که نشان می‌دهد دسترسی به دلار، شبکه‌های پرداخت دلاری و نظام مالی آمریکا، عملاً به «مجوز مشارکت در اقتصاد جهانی» تبدیل شده است. این واقعیت، اگرچه قدرت نفوذ واشنگتن را افزایش داده، اما هم‌زمان انگیزه کشورها برای یافتن مسیرهای جایگزین پرداخت و تسویه را نیز تقویت کرده است. در همین چارچوب، داده‌های مربوط به دارایی‌های دیجیتال توقیف‌شده نیز معنا پیدا می‌کند. بر اساس گزارش‌های مبتنی بر داده‌های آن‌چین، دولت آمریکا تا سال ۲۰۲۵ کنترل حدود ۳۰۰ تا ۳۳۰ هزار بیت‌کوین را—عمدتاً حاصل توقیف‌های قضایی—در اختیار داشته است. هرچند این دارایی‌ها ذخایر ارزی کلاسیک محسوب نمی‌شوند، اما داشتن چنین حجمی از دارایی دیجیتال، به دولت آمریکا قدرت مانور در تنظیم‌گری، سیاست‌گذاری و حتی جهت‌دهی نمادین به بازار کریپتو می‌دهد. در مجموع، شواهد و داده‌های اقتصادی نشان می‌دهد که راهبرد آمریکا برای حفظ برتری جهانی، راهبردی ایستا نیست، بلکه ماهیتی تطبیقی دارد. از پترو–دلار تا استیبل‌کوین‌های دلاری، از بازار نفت تا ریل‌های پرداخت دیجیتال، و از چندجانبه‌گرایی رسمی تا یک‌جانبه‌گرایی صریح در دوره ترامپ و پس از آن، همگی اجزای یک منطق واحدند: کنترل زیرساخت‌ها و قواعد بازار جهانی. ابزارها تغییر می‌کنند، اما هدف ثابت مانده است—حفظ موقعیت مسلط آمریکا در نظمی اقتصادی که به‌سرعت در حال دگرگونی است.

نگاهی ساده به علم پیری و آینده آن

تا همین چند سال پیش، بیشتر دانشمندان پیری را روندی طبیعی و غیرقابل‌تغییر می‌دانستند؛ مسیری که همه انسان‌ها ناچار بودند آن را طی کنند. اما امروز، در پایان سال ۲۰۲۵، این نگاه در حال تغییر است. پیشرفت‌های علمی باعث شده‌اند پژوهشگران این پرسش را جدی‌تر از همیشه مطرح کنند: آیا می‌توان روند پیر شدن بدن را کند کرد و سالم‌تر پیر شد؟ یکی از نکته‌های مهمی که علم به آن رسیده، نقش «انرژی سلول‌ها» در پیری است. سلول‌های بدن برای کار درست و ترمیم خود به مولکولی به نام NAD⁺ نیاز دارند. این مولکول به سلول‌ها کمک می‌کند انرژی بسازند، آسیب‌های DNA را ترمیم کنند و التهاب را کنترل کنند. مشکل اینجاست که با بالا رفتن سن، مقدار NAD⁺ در بدن کم می‌شود و همین کاهش، یکی از نشانه‌های اصلی پیر شدن بدن است. در این میان، ماده‌ای به نام NMN توجه دانشمندان را جلب کرده است. NMN ماده‌ای است که بدن می‌تواند از آن برای ساخت NAD⁺ استفاده کند. آزمایش‌هایی که روی حیوانات انجام شده نشان می‌دهد بالا بردن سطح NAD⁺ می‌تواند به بهبود عملکرد بدن، کاهش التهاب و بهتر شدن بعضی توانایی‌های مرتبط با سن کمک کند. این نتایج هنوز به‌طور کامل به انسان تعمیم داده نشده‌اند، اما نشان می‌دهند این مسیر علمی ارزش بررسی جدی دارد. در مورد انسان‌ها، پژوهش‌ها هنوز در مراحل اولیه هستند. آنچه تاکنون مشخص شده این است که NMN می‌تواند سطح NAD⁺ را در بدن بالا ببرد. این موضوع از نظر علمی مهم است، چون اگر قرار باشد تغییری در روند پیری ایجاد شود، اول باید این پایه‌های زیستی تقویت شوند. با این حال، هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت که این تغییرها باعث جوان‌تر شدن ظاهری یا افزایش طول عمر انسان می‌شوند. دانشمندان این مرحله را آغاز یک مسیر می‌دانند، نه پایان آن. نکته جالب این است که سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) نیز به این موضوع توجه کرده است. FDA نه گفته NMN خطرناک است و نه آن را به‌عنوان درمان تأیید کرده، اما اجازه داده این ماده در قالب پژوهش‌های رسمی و بالینی بررسی شود. به زبان ساده، این یعنی NMN آن‌قدر جدی است که باید دقیق‌تر و علمی‌تر بررسی شود، نه اینکه فقط در حد یک ادعای تبلیغاتی باقی بماند. اگر کمی جلوتر را نگاه کنیم، تا سال ۲۰۳۰ بعید است یک قرص یا یک روش خاص بتواند پیری را «حل» کند. آنچه محتمل‌تر به نظر می‌رسد، ترکیبی از چند راهکار است: کمک به حفظ انرژی سلول‌ها، پیشگیری زودهنگام از بیماری‌های وابسته به سن، استفاده از فناوری‌های جدید ژنتیکی و توجه به سبک زندگی سالم. در این تصویر کلی، NMN می‌تواند یکی از ابزارهای کمکی باشد، نه یک راه‌حل جادویی. هم‌زمان، دانشمندان روی روش‌های پیشرفته‌تری هم کار می‌کنند؛ مثلاً تلاش‌هایی برای «بازتنظیم» برخی عملکردهای سلولی که با افزایش سن دچار اختلال می‌شوند. آزمایش‌ها روی حیوانات نشان داده‌اند که در آینده شاید بتوان برخی توانایی‌های از دست‌رفته بدن را تا حدی بازگرداند، هرچند این روش‌ها هنوز راه زیادی تا استفاده ایمن در انسان دارند. در نهایت، هدف علم جاودانه کردن انسان نیست. هدف این است که مردم سال‌های بیشتری از عمر خود را سالم، فعال و مستقل زندگی کنند و دوران بیماری و ناتوانی به سال‌های پایانی عمر محدود شود. از این نگاه، آنچه امروز درباره NMN و علم پیری می‌دانیم، نه یک وعده اغراق‌آمیز است و نه یک شکست. بلکه نشانه این است که انسان برای نخستین‌بار در تاریخ، در حال یاد گرفتن مدیریت بهتر روند پیر شدن بدن خود است؛ مسیری که تا سال ۲۰۳۰ می‌تواند شکل تازه‌ای به مفهوم سالم پیر شدن بدهد.

رودخانه‌ای به نام زمان

شب‌هنگام، وقتی چراغ‌های شهر یکی‌یکی خاموش می‌شوند و آسمان آرام بر فرازمان گسترده می‌شود، زمان حس دیگری پیدا می‌کند. ستاره‌هایی که می‌بینیم همه گذشته‌اند؛ نوری هستند از سال‌ها، قرن‌ها و حتی هزاران سال پیش. همین نگاه ساده به آسمان یادمان می‌اندازد که زمان چیزی صلب، یک‌دست و آرام نیست. گاهی می‌ایستد، گاهی می‌دود، و گاهی چنان خم می‌شود که تصورش هم دشوار است. از همین‌جا رؤیای دیرینهٔ بشر زنده می‌شود: آیا می‌توان در زمان سفر کرد؟ برای رفتن به آینده، فیزیک جواب مثبتی دارد. نسبیت اینشتین نشان می‌دهد هرچه سریع‌تر حرکت کنیم، زمان برای ما کندتر می‌گذرد. اگر روزی انسان سوار فضاپیمایی شود که با سرعتی نزدیک به نور حرکت می‌کند، ممکن است تنها یک سال در عمرش بگذرد، اما هنگام بازگشت به زمین ببیند صدها سال گذشته و جهانی کاملاً تازه پیش رویش ایستاده است. این فقط یک خیال نیست؛ ساعت‌های اتمی و ذرات پرانرژی هر روز این حقیقت را ثابت می‌کنند. ما، چه بخواهیم چه نه، مسافران آرام زمان هستیم، اما شاید روزی بتوانیم سرعت این سفر را تغییر دهیم. اما گذشته، همیشه پیچیده‌تر و خطرناک‌تر بوده است. بازگشت به روزی که از دست داده‌ایم، نجات‌دادن کسی که دوستش داشتیم، یا جلوگیری از یک حادثهٔ تلخ، همه در ذهن انسان وسوسه‌ای قدرتمند دارند. فیزیک اینجا محتاط‌تر می‌شود، اما در را کاملاً نمی‌بندد. معادلات اینشتین اجازهٔ ساختارهایی را می‌دهند که زمان در آن‌ها خم می‌شود و مسیرش به دور خودش می‌چرخد. کرم‌چاله‌ها یکی از جذاب‌ترینِ این ایده‌ها هستند؛ تونل‌هایی در دل بافت فضا–زمان که دو نقطه را ــ چه در فاصله، چه در زمان ــ به هم متصل می‌کنند. اگر بتوان یکی از دهانه‌های این تونل را سریع‌تر از دیگری حرکت داد، زمان در ورودی و خروجی آن یکسان نخواهد بود و سفر به گذشته، دست‌کم از نظر ریاضی، اتفاق می‌افتد. موتورهای وارپ نیز چنین نویدی می‌دهند؛ نه با جابه‌جایی سفینه، بلکه با حرکت‌دادن خودِ فضا. اما مشکل بزرگی وجود دارد: همهٔ این سازه‌ها به نوعی انرژی نیاز دارند که در جهان ما به‌صورت پایدار یافت نشده است؛ انرژی منفی، ماده‌ای عجیب که فقط سایه‌هایی ضعیف از آن در آزمایش‌های کوانتومی دیده شده است. حتی اگر فرض کنیم روزی بتوانیم چنین انرژی‌ای بسازیم، مشکل دیگری سر راه است: پارادوکس‌ها. اگر مسافر زمان به گذشته برگردد و مانع تولد خود شود چه؟ فیزیکدانانی مانند نوویکُف می‌گویند طبیعت اجازهٔ این تناقض‌ها را نمی‌دهد؛ گذشته مانند رودخانه‌ای است که شکل خود را حفظ می‌کند و هر مسافر زمان فقط می‌تواند در مسیری قدم بگذارد که از پیش بخشی از تاریخ بوده است. برخی دیگر معتقدند جهان‌های موازی این گره را باز می‌کنند؛ هر تغییری که در گذشته انجام شود شاخهٔ تازه‌ای از واقعیت می‌سازد، بدون آن‌که جهان اصلی را برهم بزند. با همهٔ این‌ها، رؤیای سفر در زمان هنوز یک رؤیای ممنوعه نیست. شاید انسان امروز هنوز دور از توان مهندسی فضا–زمان و شناخت انرژی‌های عجیب باشد، اما تاریخ علم پر است از چیزهایی که زمانی ناممکن و خنده‌دار به نظر می‌رسیدند: پرواز، رادیو، شکافت هسته‌ای، رایانه. هیچ‌کس صد سال پیش باور نمی‌کرد دستگاه کوچکی در جیبمان بتواند تصویرمان را تا آن‌سوی جهان بفرستد. پس چه کسی می‌تواند با قطعیت بگوید که خم‌کردن زمان برای همیشه غیرممکن است؟ زمان، برخلاف آنچه به‌نظر می‌رسد، یک دیوار نیست. بیشتر شبیه رودخانه‌ای است که پیچ می‌خورد، می‌رقصد و مسیرهای پنهان دارد. اگر روزی انسان قوانین پنهانش را بفهمد، شاید بتواند نه‌فقط در آینده پرواز کند، بلکه گاهی هم به لحظه‌هایی برگردد که گمان می‌کرد برای همیشه از دست رفته‌اند. رؤیاها گاهی دیرتر به سراغ ما می‌رسند، اما راهِ رسیدن را هرگز گم نمی‌کنند

میان‌برهای کیهانی: رویای بشر در دل نسبیت عام

وقتی لحظه‌ای از هیاهوی روزمره فاصله می‌گیریم و چشم به آسمان شب می‌دوزیم، در می‌یابیم که جهان چقدر بزرگ‌تر از افق زندگی ماست. منظومهٔ شمسی ما — همین خانه‌ی کوچک و آشنای خورشید — در مقیاس کیهانی چیزی بیش از یک ذرهٔ معلق در حاشیهٔ کهکشان راه شیری نیست؛ کهکشانی با قطری نزدیک به صد هزار سال نوری و صدها میلیارد ستاره. مقیاس‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که هر تلاش برای تصورشان، ذهن را تا مرز ناممکن‌بودن پیش می‌برد. نزدیک‌ترین همسایهٔ ستاره‌ای ما، آلفا قنطورس، چهار سال نوری با زمین فاصله دارد. این فاصله، در معیار انسانی، چنان عظیم است که سریع‌ترین کاوشگرهای بشری — نظیر ویجر — برای رسیدن به آن باید ده‌ها هزار سال در راه باشند. حتی اگر روزی — فرضاً — بتوانیم به سرعت نور نزدیک شویم، همچنان رسیدن به مرکز کهکشان بیش از بیست هزار سال طول می‌کشد و سفر به آندرومدا بیش از دو میلیون سال. با چنین فاصله‌هایی، سفر میان‌ستاره‌ای با فناوری‌های مبتنی بر پیشرانش‌های معمول چیزی شبیه یک شوخی علمی به نظر می‌آید؛ مسافتی فراتر از عمر تمدن‌ها. اما فیزیک همیشه در دل محدودیت‌ها، روزنه‌ای برای امید باقی می‌گذارد. نسبیت عام اینشتین، که بهترین نظریهٔ ما دربارهٔ گرانش و ساختار هندسی جهان است، تصویری متفاوت از فضا ارائه می‌کند: فضا یک بومِ ساکن و صلب نیست؛ بلکه بافتی پویا و قابل‌تغییر است. جرم و انرژی این بافت را خم می‌کنند، می‌کشند و شکل می‌دهند. اگر — فقط اگر — بشر بتواند این خمیدگی را به صورت مهندسی‌شده کنترل کند، دیگر لازم نیست مسیر میان دو نقطه را طی کند؛ می‌تواند خودِ فضا را کوتاه کند. از همین‌جا ایده‌هایی مانند کرم‌چاله‌ها و موتورهای وارپ وارد میدان می‌شوند. کرم‌چاله‌ها، بر اساس راه‌حل‌هایی معتبر از معادلات اینشتین، تونل‌هایی احتمالی در بافت فضا–زمان‌اند که می‌توانند دو نقطهٔ دور از هم را به هم بدوزند. موتور وارپِ آلكوبیر نیز — یکی از جسورانه‌ترین نظریه‌های علمی قرن اخیر — پیشنهاد می‌کند که یک فضاپیما می‌تواند به‌جای حرکت در فضا، یک «حباب فضازمان» را جابه‌جا کند؛ حبابی که در بخش جلویی‌اش فضا فشرده و در بخش عقبی‌اش کشیده می‌شود. در این سناریو، خود فضا حرکت می‌کند و فضاپیما درون حباب، بدون نقض سرعت نور، به سرعتی مؤثر بسیار فراتر از نور می‌رسد. اما این رویا یک مانع بزرگ دارد: نیاز به انرژی منفی. برای پایدار نگه‌داشتن کرم‌چاله یا ایجاد حباب وارپ، باید ماده‌ای با «چگالی انرژی منفی» وجود داشته باشد؛ چیزی که با قوانین معمول فیزیک سازگار نیست. ما در پدیده‌هایی مانند اثر کازیمیر نشانه‌هایی از رفتار مشابه انرژی منفی دیده‌ایم، اما این اثر صرفاً در مقیاس‌های کوانتومی و به‌شدت ناپایدار رخ می‌دهد و هیچ فناوری شناخته‌شده‌ای نمی‌تواند آن را در ابعادی قابل‌استفاده تولید یا مهار کند. بنابراین، مشکل سفرهای فرا‌نوری قدرت انرژی نیست؛ نوع انرژی است. با این حال، تاریخ علم نشان داده است که بسیاری از چیزهایی که زمانی ناممکن به نظر می‌رسید — از پرواز گرفته تا انرژی هسته‌ای — با گذر زمان، فهم عمیق‌تر و فناوری بهتر، از مرز ناممکن عبور کرده‌اند. اگر روزی دانشمندان بتوانند به ساختار خلأ کوانتومی و انرژی‌های عجیب آن دسترسی مهندسی پیدا کنند، شاید بتوان نخستین کاندیداهای انرژی منفی را تولید کرد. اگر چنین شود، دروازهٔ میان‌برهای کیهانی به‌طور واقعی بر بشر گشوده خواهد شد. و این تحول، فقط دربارهٔ سفر نیست. جهان پر از مواد معدنی کمیاب، فلزات سنگین، آب یخ‌زده و منابع انرژی عظیم است. دسترسی به این منابع می‌تواند ساختار اقتصادی زمین را دگرگون کند؛ اقتصادی که امروز بر پایهٔ «کمیابی» و رقابت شکل گرفته، ممکن است در جهانی که منابعش عملاً بی‌پایان است معنای فعلی خود را از دست بدهد. همچنین اگر روزی با گونه‌های هوشمند دیگری روبه‌رو شویم — یا نشانه‌هایی معتبر از آن‌ها بیابیم — بسیاری از مرزبندی‌های امروز بشر، از مرزهای جغرافیایی گرفته تا تصورات فلسفی و دینی ما، دوباره تعریف خواهد شد. در آن زمان، سیاست از محدودهٔ زمین خارج می‌شود و وارد قلمرویی تازه می‌شود که شاید بتوان نامش را سیاست کیهانی گذاشت. در نهایت، درست است که فاصلهٔ امروز ما با چنین آینده‌ای بسیار زیاد است، اما ناممکن در علم مفهومی مطلق نیست. جهان، برخلاف تصویری که از دور به نظر می‌رسد، یک دیوار بلند نیست؛ بیشتر شبیه یک اقیانوس بی‌انتهاست که قوانینش را باید فهمید تا بتوان در آن سفر کرد. شاید روزی انسان نه‌تنها مهمان کوچکِ یک سیاره، بلکه معمارِ آیندهٔ خود در مقیاس کیهانی باشد

ونزوئلا؛ پناهگاه پنهان تهران و میدان جدید نبرد واشینگتن

در سال‌های اخیر، ونزوئلا به یکی از مهم‌ترین کانون‌های توجه سیاست خارجی آمریکا تبدیل شده است؛ نه فقط به دلیل منابع عظیم نفتی و جایگاه ژئوپلیتیکش در آمریکای لاتین، بلکه به دلیل پیوند عمیق آن با جمهوری اسلامی ایران. روابط تهران و کاراکاس از زمان چاوز و سپس مادورو وارد مرحله‌ای شد که نقش آن فقط در سطح همکاری‌های اقتصادی یا دیپلماتیک خلاصه نمی‌شد، بلکه به یکی از ستون‌های اساسی برای دور زدن تحریم‌ها، انتقال پول، فروش مخفیانه نفت و ایجاد شبکه‌های امنیتی مشترک تبدیل شد. ایران در این سال‌ها با بازسازی پالایشگاه‌های ونزوئلا، ارسال بنزین در دوران بحران سوخت، انتقال فناوری نظامی و حتی ایجاد شبکه‌های مالی مشترک به مادورو کمک کرد تا از فروپاشی جلوگیری کند؛ و در مقابل، مقامات جمهوری اسلامی از خاک ونزوئلا به‌عنوان محل امن سرمایه‌گذاری و حتی گزینه‌ای برای «پناه گرفتن در صورت سقوط» استفاده کردند. خرید املاک بزرگ، ثبت شرکت‌های پوششی، گرفتن پاسپورت‌های ویژه، و ذخیره‌سازی سرمایه‌های غیرشفاف در این کشور از جمله اقداماتی بود که در گزارش‌های رسانه‌هایی چون وال‌استریت ژورنال، ال‌پاییس و رویترز بارها به آن اشاره شده است. برای ایالات متحده، حکومت مادورو صرفاً یک رژیم اقتدارگرا نیست؛ بلکه حلقه‌ای فعال در محور ضدامریکایی متکی بر ایران، روسیه و چین به‌حساب می‌آید. به همین دلیل، تحلیل‌های استراتژیک و اسناد منتشرشده از محافل امنیتی آمریکا نشان می‌دهد که واشینگتن و سازمان سیا چند مسیر هم‌زمان را برای تغییر وضعیت در ونزوئلا دنبال کرده‌اند: فشار اقتصادی سنگین برای فرسایش منابع رژیم، تقویت اپوزیسیون و تلاش برای انتقال قدرت از طریق شکاف در حزب حاکم و ارتش، و سناریوهای شدیدتر شامل عملیات اطلاعاتی، جنگ سایبری، یا بی‌ثبات‌سازی کنترل‌شده به‌منظور ایجاد فروپاشی داخلی. انتخاب میان این سناریوها به مقاومت مادورو، نقش روسیه و میزان اتکای ایران به این کشور بستگی دارد. نقش ایران در تقویت مادورو باعث شده هرگونه تحول در ونزوئلا پیامد مستقیمی برای تهران داشته باشد. سقوط مادورو فقط یک تغییر سیاسی در آمریکای لاتین نیست؛ بلکه ضربه‌ای ساختاری به یکی از مسیرهای اصلی انتقال نفت، طلا و ارز ایران است. از دست رفتن این شریک، به معنای از بین رفتن شبکه‌های مالی و امنیتی‌ای است که تهران در سال‌های تحریم بر آن تکیه کرده بود. مهم‌تر اینکه، در صورت تغییر قدرت، دولت جدید ونزوئلا که احتمالاً نزدیک به آمریکا خواهد بود، توانایی و انگیزه دارد تمام اسناد مالی، قراردادهای نفتی، شبکه‌های بانکی و حتی مکان سرمایه‌گذاری‌ها و املاک ثبت‌شده توسط مقامات ایرانی را در اختیار واشینگتن قرار دهد؛ اقدامی که نه‌تنها مسیرهای مالی جمهوری اسلامی را آسیب‌پذیر می‌کند، بلکه می‌تواند تبعات مستقیم برای افرادی داشته باشد که سال‌هاست سرمایه‌های شخصی خود را در این کشور ذخیره کرده‌اند. در این میان، موضوع «ونزوئلا به‌عنوان محل فرار احتمالی مقامات ایران» نیز فقط یک شایعه سیاسی نیست. شواهد و گزارش‌های مستقل نشان داده است که بخشی از نخبگان امنیتی و اقتصادی جمهوری اسلامی در سال‌های گذشته، با آگاهی از شکنندگی داخلی، به خرید املاک و ایجاد پایگاه‌های خانوادگی در ونزوئلا روی آورده‌اند. نزدیک بودن روابط دو دولت، نبود روابط نزدیک ونزوئلا با نهادهای غربی در زمینه افشای اطلاعات، و فاصله جغرافیایی آن از جهان عرب و منطقه، این کشور را برای این مقامات به گزینه‌ای ایده‌آل تبدیل کرده بود. اما همین مسئله به نقطه آسیب‌پذیری بزرگی تبدیل شده، زیرا در صورت تحول سیاسی در کاراکاس، نه‌تنها این سرمایه‌ها از دست خواهد رفت، بلکه امکان افشای گسترده اطلاعات مالی و امنیتی ایران وجود دارد؛ افشایی که می‌تواند فشار بین‌المللی علیه جمهوری اسلامی را وارد مرحله جدیدی کند. در نهایت، هرگونه تغییر در ونزوئلا به‌نوعی بخشی از معادله فشار بر جمهوری اسلامی است. برای آمریکا، محدود کردن نفوذ ایران در مناطق دور از خاورمیانه مثل آمریکای لاتین، راهی کم‌هزینه برای تضعیف تهران بدون ورود به درگیری مستقیم محسوب می‌شود. بنابراین سرنوشت مادورو نه‌فقط یک مسئله منطقه‌ای، بلکه یکی از متغیرهای مهم آینده ایران است؛ زیرا ونزوئلا در سال‌های اخیر به مسیر مالی، سیاسی و حتی پناهگاهی مقامات جمهوری اسلامی تبدیل شده و هرگونه تحول در آن، ضربه‌ای مستقیم به شبکه‌های پنهان قدرت و سرمایه در تهران به شمار می‌رود.

تعطیلی دولت فدرال آمریکا در پاییز ۲۰۲۵

تعطیلی دولت فدرال ایالات متحده در پاییز ۲۰۲۵ را می‌توان یکی از نقاط برجسته مواجهه ساختار سیاسی آمریکا با محدودیت‌های نهادی و اختلافات ایدئولوژیک دانست. این رخداد در بستری شکل گرفت که سال‌هاست دو حزب عمده آمریکا ـ دموکرات‌ها و جمهوری‌خواهان ـ درباره حدود مداخله دولت، اولویت‌های بودجه‌ای و نقش دولت در حوزه‌های اجتماعی و اقتصادی اختلاف بنیادین دارند. به همین دلیل، تحلیل تعطیلی دولت تنها با تمرکز بر رخدادهای مقطعی قابل فهم نیست، بلکه نیازمند توجه به ویژگی‌های ساختاری سیاست و اقتصاد آمریکا است. در سطح نظری، این بحران را می‌توان نتیجه برخورد دو سنت فکری دانست: سنتی که دولت را ابزار لازم برای تضمین عدالت اجتماعی، حمایت از اقشار آسیب‌پذیر و ارائه خدمات عمومی ضروری می‌بیند، و سنتی که بر محدودسازی نقش دولت، کاهش هزینه‌ها و سپردن اکثر فعالیت‌ها به بازار آزاد تاکید می‌کند. منازعه بر سر گسترش یا محدودسازی برنامه‌های اجتماعی، از جمله برنامه‌های مرتبط با سلامت، یکی از مصادیق این اختلاف نظری است که در سال ۲۰۲۵ نیز نقشی تعیین‌کننده داشت. از منظر ساختار اقتصادی، آمریکا نمونه بارز یک اقتصاد سرمایه‌داری مبتنی بر بازار آزاد است؛ اقتصادی که در آن نقش فدرال گسترش نایافته و سهم بخش خصوصی در تولید، اشتغال و نوآوری بسیار بالاست. در چنین ساختاری، توقف موقت دولت به معنای توقف فعالیت اقتصادی نیست. بخش‌های کلیدی اقتصاد شامل صنعت، فناوری، خدمات مالی، تجارت، حمل‌ونقل و خدمات خصوصی با استقلال نسبی از دولت عمل می‌کنند. به همین دلیل، اثر تعطیلی دولت بر اقتصاد کلان محدودتر است و نسبت به کشورهایی با اقتصاد دولتی‌محور، مانند ایران، پیامدهای متفاوتی ایجاد می‌کند. مقایسه تطبیقی نشان می‌دهد که در کشورهایی با سهم بالای دولت در اقتصاد، مانند ایران، اختلال در عملکرد دولت بر بخش‌های گسترده‌ای از اقتصاد اثر می‌گذارد؛ زیرا دولت نه تنها سیاست‌گذار بلکه کارفرما، مالک صنایع و تنظیم‌کننده قیمت‌هاست. در مقابل، در آمریکا اثرگذاری تعطیلی دولت عمدتاً معطوف به نهادها و افرادی است که مستقیماً تحت پوشش دولت فدرال فعالیت می‌کنند. این شامل کارمندان فدرال، پیمانکاران دولتی، بخش‌هایی مانند ایمنی هوایی، خدمات مرزی، ادارات صدور مجوزها، و البته دریافت‌کنندگان برنامه‌های حمایتی است. بنابراین، تعطیلی دولت پدیده‌ای محدود به گروه‌های آسیب‌پذیر نیست، اما تأثیر آن به اندازه کشورهایی با اقتصاد دولتی گسترده، فراگیر نیست. با این حال، ادعای «کم‌اهمیت بودن تعطیلی» از منظر تجربی و اقتصاد سیاسی دقیق نیست. پژوهش‌های دفتر بودجه کنگره (CBO) و حسابرسی دولت (GAO) نشان می‌دهد که تعطیلی‌های طولانی‌مدت، کاهش رشد اقتصادی، افت بهره‌وری نیروی کار، تأخیر در سرمایه‌گذاری‌های بخش خصوصی، و افزایش هزینه‌های عملیاتی دولت را در پی دارد. علاوه بر اثرات اقتصادی، مطالعات رفتار سیاسی نشان می‌دهد که تعطیلی دولت معمولاً هزینه سیاسی برای طراحان یا طرفی که مسبب تلقی می‌شود ایجاد می‌کند. در بُعد نهادی، ساختار قانون‌گذاری آمریکا خود زمینه‌ساز بحران‌های تکرارشونده است. وجود نهاد فیلیباستر در سنا، الزام به تصویب بودجه سالانه، عدم امکان تصویب خودکار بودجه (automatic continuing resolution) و دوحزبی بودن نظام سیاسی باعث می‌شود تعطیلی دولت به‌عنوان ابزار فشار در مذاکرات بودجه‌ای استفاده شود. تعطیلی ۲۰۲۵ نیز حاصل برهم‌کنش این محدودیت‌های نهادی با اختلافات ایدئولوژیک بود. در جریان این بحران، جمهوری‌خواهان با طرح «تأمین مالی پاک» بر ضرورت تصویب بودجه بدون افزودن تعهدات جدید تاکید داشتند، در حالی‌که دموکرات‌ها بر تداوم حمایت‌های اجتماعی و به‌ویژه برنامه‌های سلامت پافشاری می‌کردند. هرچند روایت‌های حزبی یکدیگر را مقصر می‌دانستند، اما تحلیل نهادی نشان می‌دهد که هر دو حزب از سازوکار تعطیلی به‌عنوان ابزار چانه‌زنی استفاده کردند. علاوه بر این، شکاف درون‌حزبی ـ به‌ویژه در میان دموکرات‌های میانه‌رو ـ نقش مهمی در پایان‌بخشی به تعطیلی داشت. در پایان، بازگشایی دولت نه یک پیروزی حزبی، بلکه نتیجه ضرورت سیاسی و فشار اجتماعی بود. بحران نشان داد که مناقشه بر سر بودجه در آمریکا صرفاً تکنیکی نیست، بلکه بازتاب‌دهنده اختلافات ساختاری بر سر فلسفه حکومت‌داری، مسئولیت‌پذیری مالی و توازن میان دولت و بازار است. تعطیلی دولت در سال ۲۰۲۵ بار دیگر این واقعیت را برجسته کرد که مدیریت تعهدات مالی دولت در شرایط افزایش هزینه‌ها، نیازمند سازوکارهایی است که فراتر از رقابت حزبی، مبتنی بر گفت‌وگو، اجماع‌سازی و تحلیل‌های واقع‌گرایانه باشد. حمید اناری نوامبر ۲۰۲۵