پیشنویس پیشنهادی روسیه برای تمدید فنی قطعنامه ۲۲۳۱ که روز گذشته میان اعضای شورای امنیت توزیع شد، اگرچه در ظاهر هدف خود را «خرید زمان برای مذاکره» اعلام میکند، اما در عمل با ابهامات و تناقضهای جدی روبهرو است؛ به گونهای که احتمال بسیار بالایی وجود دارد که یا رأی لازم را به دست نیاورد یا در نهایت با وتو یکی از اعضای دائم مواجه شود.
در این پیشنویس، روسیه پیشنهاد کرده است که اعتبار قطعنامه ۲۲۳۱ به مدت شش ماه دیگر تمدید شود، اما همزمان هرگونه بررسی ماهوی درباره اجرای برجام و خود قطعنامه در همین دوره به حالت تعلیق درآید. این دوگانگی باعث میشود که تمدید، بیشتر جنبه ظاهری داشته باشد و عملاً ابزارهای نظارتی و حقوقی شورای امنیت بیاثر شود.
اروپاییها این طرح را نشانهای از «حسن نیت» نمیدانند، زیرا بند دوم آن بهطور ضمنی ستونهای اصلی قطعنامه را خنثی میکند. به اعتقاد آنها، این اقدام بیشتر تلاشی برای انداختن مسئولیت فعال شدن قریبالوقوع مکانیزم ماشه به گردن اروپا است تا حرکتی واقعی برای احیای برجام. در چنین فضایی، اگر اروپا گامی عملی بردارد، روسیه میتواند غرب را مقصر معرفی کند و خود را در جایگاه حامی دیپلماسی نشان دهد.
در عین حال، مدافعان این پیشنویس استدلال میکنند که طرح روسیه حداقل میتواند فضای تنفس ایجاد کرده و فرصتی برای مذاکره بیشتر فراهم آورد. اما تجربه نشان داده است که چنین وقفههایی معمولاً به جای حل بحران، به ابزاری برای وقتکشی و قفل کردن روند دیپلماسی بدل میشوند.
با توجه به این شرایط، پیشنویس روسیه بیش از آنکه راهکاری عملی برای نجات برجام باشد، یک مانور سیاسی به نظر میرسد؛ و از همین رو بعید است که در صحن شورای امنیت به تصویب برسد. حتی اگر برخی کشورها برای اجتناب از رویارویی مستقیم با مسکو به آن رأی مثبت دهند، احتمال وتوی آن توسط یکی از قدرتهای غربی بسیار بالاست.
No comments:
Post a Comment